Wraz z rozwojem nowoczesnych technik łączenia blach, TOX® PRESSOTECHNIK wprowadził nowe standardy w zakresie ekonomiki produkcji. Coraz więcej obszarów produkcji przemysłowej korzysta z ekonomicznej i ekologicznej przewagi łączenia blach bez dodatkowych elementów spajających z użyciem wyłączenie niewielkiej energii.

Opracowana i wdrożona w 1986 roku technologia radykalnie zmieniła możliwości produkcyjne i wydajność procesów łączenia blach. Zastosowanie jednoczęściowego stempla i matrycy do połączenia dwóch blach wyłącznie poprzez ich wzajemne przetłoczenie, pozwoliło wprowadzić technologię łączenia do zakładów, które wcześniej nie mogły sobie pozwolić na kosztowne i kłopotliwe metody łączenia. Doskonalona latami metoda toxowania zaowocowała nowoczesną technologią, będącą odpowiedzią na potrzeby klientów.

Wprowadzona matryca dwuczęściowa jest całkowicie nową konstrukcją. Zastosowanie miękkiego korpusu matrycy oraz bardzo twardej wkładki kształtowej pozwala zwiększyć żywotność oraz skrócić czasy produkcji narzędzia (szybszy czas reakcji na zmienne warunki produkcyjne). Obecność oleju w obszarze łączenia nie jest obecnie problemem gdyż przestrzeń pomiędzy korpusem i wkładką pozwala olejowi, ściskanemu przez tłoczone blachy swobodnie wypłynąć przez otwór w podstawie korpusu narzędzia.

Jakość połączenia jest gwarantowana poprzez pomiar resztkowego przetłoczenia, tzw. wymiaru „X”.




















Połączenie TOX-Punkt (nazwa handlowa) zastępuje energochłonne procesy zgrzewania, spawania oraz wymagające obróbki odpadowej skręcanie i nitowanie. Proces nie wymaga wstępnego przygotowania blach oraz dodatkowej obróbki. Jednorazowe przetłoczenie dwóch blach powoduje utworzenie nierozłącznego połączenia o bardzo korzystnym, równomiernym rozkładzie naprężeń. Uzyskanie podobnej własności w procesie zgrzewania jest praktycznie niemożliwe.











Łączyć można dwie lub więcej warstw blach o łącznej sumarycznej grubości 11mm. Blachy łączone nie muszą być z tego samego materiału – można łączyć stale węglowe z nierdzewnymi, aluminium, miedzią oraz innymi tłocznymi materiałami. Grubości blach również nie muszą być równe, dopuszcza się różnicę grubości 1:2.5 a w szczególnych warunkach nawet więcej. Realizacja procesu nie wymaga od użytkownika jakiejkolwiek wiedzy o tłoczeniu czy spajaniu blach. Użytkownik ogranicza się jedynie do wymiany narzędzi (po zużyciu) oraz kontroli wymiaru „X” za pomocą mikrometru (metoda nieniszczącej kontroli jakości połączenia).














Technologia jest z powodzeniem wdrażana między innymi w przemyśle motoryzacyjnym, AGD oraz budowlanym. Jest ona również stosowana w wielu obszarach produkcji wyrobów z blach.

(Tox Pressotechnik Sp. z o.o.)